factograf
PL
Zaloguj się

skala neurologiczna do oceny stanu świadomości człowieka

Skala Glasgow

Skala Glasgow (ang. Glasgow Coma Scale, GCS) to stosowane od lat 70. XX wieku narzędzie diagnostyczne służące do oceny poziomu świadomości pacjenta. Choć początkowo używano jej przede wszystkim u pacjentów z urazami mózgu, jej zastosowanie rozszerzyło się na wiele innych sytuacji klinicznych, chorób i urazów. Wynik łączy trzy rodzaje reakcji: ruchy gałek ocznych, reakcje słowne oraz reakcje ruchowe, a suma wyników mieści się w przedziale od 3, oznaczającego brak reakcji i śpiączkę, do 15, oznaczającego pełną przytomność.

Punktacja i interpretacja

Każdy z trzech składników jest oceniany osobno, a wynik podaje się razem z sumą, na przykład GCS 12, E-3 V-4 M-6. Wyniki od 3 do 8 zwykle wskazują na śpiączkę, a uraz mózgu uznaje się za ciężki przy wyniku 8 lub niższym, umiarkowany przy wartościach od 9 do 12 i lekki przy 13 lub wyższym. Na wyniki mogą wpływać takie czynniki jak intubacja, obrzęk twarzy, bariery językowe oraz przyczyny niepourazowe, na przykład toksyny lub infekcje. Ponieważ próba słowna jest trudna u bardzo małych dzieci, opracowano osobną wersję skali dla dzieci.Opracowano

Geneza i cel

Skalę opracowali w latach 70. XX wieku Bryan Jennett i Graham Teasdale z Wydziału Medycznego Uniwersytetu w Glasgow. Wówczas istniało już wiele metod oceny urazów głowy, ale często były one słabo zdefiniowane, posługiwały się nakładającymi się pojęciami i były niepraktyczne przy łóżku chorego. Celem było stworzenie prostego, rzetelnego i ustandaryzowanego narzędzia, które mogłoby być stosowane bez specjalistycznego przeszkolenia, usprawniając komunikację, postępowanie kliniczne i badania naukowe.

W 42 językach

Редакція Factograf · Opublikowano 14 października 2026 · Częściowo na podstawie Wikipedii, CC BY-SA 4.0 · Artykuł źródłowy