Skala Glasgow (ang. Glasgow Coma Scale, GCS) to stosowane od lat 70. XX wieku narzędzie diagnostyczne służące do oceny poziomu świadomości pacjenta. Choć początkowo używano jej przede wszystkim u pacjentów z urazami mózgu, jej zastosowanie rozszerzyło się na wiele innych sytuacji klinicznych, chorób i urazów. Wynik łączy trzy rodzaje reakcji: ruchy gałek ocznych, reakcje słowne oraz reakcje ruchowe, a suma wyników mieści się w przedziale od 3, oznaczającego brak reakcji i śpiączkę, do 15, oznaczającego pełną przytomność.
Punktacja i interpretacja
Każdy z trzech składników jest oceniany osobno, a wynik podaje się razem z sumą, na przykład GCS 12, E-3 V-4 M-6. Wyniki od 3 do 8 zwykle wskazują na śpiączkę, a uraz mózgu uznaje się za ciężki przy wyniku 8 lub niższym, umiarkowany przy wartościach od 9 do 12 i lekki przy 13 lub wyższym. Na wyniki mogą wpływać takie czynniki jak intubacja, obrzęk twarzy, bariery językowe oraz przyczyny niepourazowe, na przykład toksyny lub infekcje. Ponieważ próba słowna jest trudna u bardzo małych dzieci, opracowano osobną wersję skali dla dzieci.Opracowano
Geneza i cel
Skalę opracowali w latach 70. XX wieku Bryan Jennett i Graham Teasdale z Wydziału Medycznego Uniwersytetu w Glasgow. Wówczas istniało już wiele metod oceny urazów głowy, ale często były one słabo zdefiniowane, posługiwały się nakładającymi się pojęciami i były niepraktyczne przy łóżku chorego. Celem było stworzenie prostego, rzetelnego i ustandaryzowanego narzędzia, które mogłoby być stosowane bez specjalistycznego przeszkolenia, usprawniając komunikację, postępowanie kliniczne i badania naukowe.