Sivavakkiyar był średniowiecznym tamilskim poetą i świętym z Indii, uznawanym za jednego z osiemnastu Siddhars. Choć dokładne daty jego życia pozostają niepewne, uczeni sugerują, że mógł żyć w IX lub X wieku. Jego obszerny dorobek obejmuje setki filozoficznych wersetów, które wykazują głębokie zrozumienie różnych tradycji religijnych, w tym siwajizmu, waiśnawizmu, buddyzmu i dżinizmu. Jego pisma charakteryzują się rytmicznością oraz silnym naciskiem na racjonalne myślenie i poszukiwania duchowe.
Dzieła filozoficzne
Jego poezja często krytykuje korupcję religijną, taką jak wykorzystywanie fałszywych guru, nadmiar rytualny oraz narzucanie fizycznych form bóstwu. Stanowczo sprzeciwiał się wierze w reinkarnację i krytykował tych, którzy używali magii, aby oszukiwać ludzi. Centralnym tematem jego wersetów jest utożsamienie siły życiowej w ludzkim ciele z Siwą.
Dziedzictwo literackie
Istnieje wiele zbiorów jego pieśni, z których niektóre wydania zawierają ponad 500 wersetów. Jego pisma zostały zachowane w różnych formatach, w tym w tekstach medycznych i wyspecjalizowanych tomach duchowych. Niektórzy uczeni zauważyli podobieństwa stylistyczne między jego wersetami a twórczością innych wybitnych postaci, takich jak Thirumular czy Thirumalai Alvar.