Sisoes Wielki był wczesnochrześcijańskim ojcem pustyni i ascetycznym mnichem, który żył w Egipcie w IV i V wieku. Urodzony w Egipcie, poszukiwał życia w odosobnieniu i wycofał się ze społeczeństwa w młodości. Po początkowych studiach pod przewodnictwem Abba Ora, ostatecznie przeniósł się na drugą stronę Nilu na górę Kolzim. Tam zamieszkał w jaskini, której wcześniej używał św. Antoni Wielki, aby dalej dążyć do odosobnionego, ascetycznego trybu życia.
Życie i ascetyzm

Dążąc do skrajnej izolacji, Sisoes przeniósł się na pustynię Sceté. Ostatecznie osiadł na górze Kolzim, wybierając zamieszkanie w tej samej jaskini, w której żył św. Antoni Wielki. Przeprowadzka ta pozwoliła mu żyć jako pustelnik, głęboko oddany ascetycznym tradycjom egipskiej pustyni.
Kult

Uznawany za cudotwórcę, Sisoes jest czczony jako święty w tradycji rzymskokatolickiej, wschodnioortodoksyjnej i orientalnej. Jego duchowe dziedzictwo jest upamiętniane corocznie 6 lipca. Pozostaje on znaczącą postacią wśród ojców pustyni ze względu na oddane życiu modlitwy i samotności.
