Sinesy był wschodniochrześcijańskim mnichem i archimandrytą żyjącym w XVIII wieku, który sprawował służbę w klasztorze Wniebowstąpienia w Irkucku. Urodzony w Pryłukach w 1689 roku, przeniósł się później do Sankt Petersburga, gdzie pracował jako budowniczy Nowej Pustelni św. Sergiusza. Ostatecznie osiadł na Syberii, gdzie pomagał biskupowi Sofroniuszowi (Kristalevskiemu) w zarządzaniu diecezją. Przed śmiercią w 1787 roku przyjął wielki schemat, najwyższy stopień monastycyzmu, i został pochowany w pobliżu ołtarza katedry klasztornej.
Życie i służba
Po prawdopodobnych studiach w seminariach diecezji perejasławskiej i boryspilskiej, Sinesy wstąpił do życia zakonnego w klasztorze Krasnogorsk. Był bliskim współpracownikiem Sofroniusza (Kristalevskiego) i od 1754 roku pełnił funkcję przeora klasztoru Wniebowstąpienia w Irkucku. W tym czasie piastował funkcje administracyjne w konsystorzu, często podpisując oficjalne dekrety biskupie.
Kult
Po śmierci w 1787 roku Sinesy stał się znany z dokonywania cudów. Nad jego grobem zbudowano kaplicę, aby pomieścić jego relikwie, choć budowla ta została później zniszcz actually wraz z innymi budynkami klasztornymi. Choć obecne miejsce spoczynku jego szczątków jest nieznane, jest on czczony jako święty w Kościele wschodniochrześcijańskim, a konkretnie podczas Synaxisu Świętych Syberyjskich.
