Simone Veil (1927–2017) była francuską magistrat, ocalałą z Holokaustu i polityczką. Jako nastolatka deportowana do Auschwitz-Birkenau, a następnie do Bergen-Belsen, stała się czołową orędowniczką godności człowieka i pojednania europejskiego. Jako minister zdrowia broniła praw kobiet, a najbardziej pamiętana jest z ustawy z 1975 roku legalizującej aborcję we Francji, znanej jako ustawa Veil. W 1979 roku jako pierwsza kobieta została wybrana na przewodniczącą Parlamentu Europejskiego.
Młodość i deportacja


Urodziła się jako Simone Jacob w Nicei, w świeckiej rodzinie żydowskiej. W 1944 roku, wkrótce po zdaniu matury, została aresztowana przez gestapo. Wraz z matką i siostrami deportowana do Auschwitz, a później do Bergen-Belsen, gdzie matka zmarła na tyfus. Ojciec i brat zostali wywiezieni do państw bałtyckich i nigdy nie wrócili. Simone i jej ocalała siostra zostały wyzwolone w kwietniu 1945 roku.
Minister zdrowia i ustawa Veil


W latach 1974–1979 pełniła funkcję ministra zdrowia w rządach premierów Jacques’a Chiraca i Raymonda Barre’a. Jej rząd w 1974 roku rozszerzył dostęp do antykoncepcji, a w 1975 roku zalegalizował aborcję na określonych warunkach. Debata parlamentarna była naznaczona wrogimi atakami na Veil i jej rodzinę, jednak ustawa stała się przełomem w francuskiej polityce społecznej.
Dalsze funkcje publiczne

Veil była pierwszą wybraną przewodniczącą Parlamentu Europejskiego w latach 1979–1982, a następnie zasiadała w Radzie Konstytucyjnej Francji w latach 1998–2007. Przewodniczyła także Fundacji Pamięci o Szoah. W 2008 roku została wybrana do Académie française, a po jej śmierci w 2017 roku pochowano ją w Panteonie w Paryżu obok męża, Antoine’a Veil.
