Simona Kossak (1943–2007) była polską biolog, ekolog i profesor nauk leśnych. Znana jest ze starań o ochronę zachowanych fragmentów naturalnych ekosystemów w Polsce, a jej badania obejmowały między innymi ekologię behawioralną ssaków. Sama określała siebie mianem „zoopsychologa”. Większą część swojej kariery Kossak pracowała w Puszczy Białowieskiej, gdzie stała się wybitną rzeczniczką ochrony przyrody.
Wykształcenie i kariera
Kossak urodziła się w Krakowie w czasie II wojny światowej, gdy miasto znajdowało się pod okupacją niemiecką. W 1976 roku uzyskała dyplom z biologii. W 1980 roku otrzymała stopień doktora nauk leśnych, a w 1991 roku stopień doktora habilitowanego w tej samej dziedzinie, oba oparte na badaniach zachowań żywieniowych sarny. W 1997 roku otrzymała tytuł naukowy profesora nauk leśnych. Pracowała w Instytucie Badań Ssaków Polskiej Akademii Nauk oraz w Instytucie Badawczym Leśnictwa, gdzie od 2003 roku aż do śmierci kierowała Zakładem Lasów Naturalnych.
Działalność i uznanie
Kossak była jedną z twórczyń odstraszacza UOZ-1, urządzenia ostrzegającego dzikie zwierzęta przed nadjeżdżającymi pociągami. Znana była z bezkompromisowych poglądów i działań w obronie przyrody, zwłaszcza w Puszczy Białowieskiej, gdzie mieszkała przez ponad 30 lat. W październiku 2000 roku została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi. Jej życie stało się później tematem biograficznego dramatu filmowego z 2024 roku w reżyserii Adriana Panka.