Siluana była prawosławną świętą, która żyła w XIII lub XIV wieku. Jako schimniczka należała do najwyższego stopnia monastycyzmu w tradycji kijowsko-peczerskiej. Jej życie jest związane z dziedzictwem duchowym Ławry kijowsko-peczerskiej, gdzie praktykowała ascezę. Jest czczona w Kościele Prawosławnym, a jej główne święto przypada 10 czerwca.
Życie i pobożność
Żyjąc w późnośredniowiecznym okresie, Siluana przyjęła życie zakonne. Osiągnęła stopień schimniczki, status reprezentujący głębokie oddanie duchowe i surową praktykę ascetyczną. Jej tożsamość jest ściśle związana z klasztorem kijowsko-peczerskim, znaczącym ośrodkiem wschodniochrześcijańskiej duchowości.
Kult
Święta jest czczona w tradycji prawosławnej. Wierni upamiętniają ją 10 czerwca, natomiast tradycja rosyjska obchodzi jej święto również 23 czerwca. Pozostaje ona postacią o znaczeniu duchowym dla osób podążających za tradycjami monastycznymi Ławry kijowsko-peczerskiej.