Sigebert z East Anglia był VII-wiecznym królem i świętym, który odegrał istotną rolę w chrystianizacji swojego królestwa. Po latach wygnania w Galii, gdzie otrzymał chrześcijańskie wykształcenie i przyjął chrzest, powrócił, aby współrządzić East Anglią wraz z współregentem. Jest uznawany za pierwszego angielskiego monarchę, który otrzymał chrześcijańskie wykształcenie przed wstąpieniem na tron, oraz pierwszego, który zrzekł się królewskiego statusu, aby podjąć życie zakonne.
Życie i panowanie
Po śmierci swojego poprzednika Sigebert powrócił z wygnania, aby rządzić East Angles. Podczas swojego panowania wspierał rozprzestrzenianie się wiary chrześcijańskiej, goszcząc biskupa Feliksa i ustanawiając siedzibę w Dommoc. Ostatecznie abdykował z tronu, aby żyć jako mnich w Beodricesworth. Gdy jego królestwo zostało później zaatakowane przez Merców, doniesiono, że został zmuszony do opuszczenia klasztoru, aby dołączyć do bitwy, podczas której odmówił chwycenia za broń.
Kult
Uznany za świętego, Sigebert jest upamiętniany w kalendarzu kościelnym 27 września. Jego dziedzictwo zostało zachowane głównie dzięki pismom Bedy, który udokumentował jego pobożność religijną oraz przejście ze stanu suwerena do stanu mnicha.