Siergiej Jesienin był rosyjskim poetą lirycznym, jednym z najpopularniejszych i najbardziej znanych rosyjskich poetów XX wieku. Urodzony w chłopskiej rodzinie w guberni riazańskiej, w dzieciństwie pisał nostalgiczne wiersze o życiu wiejskim, przedstawiającym je w całej jego surowości, z ukrytą krytyką urbanizacji i industrializacji. Jego twórczość czerpie z folkloru, tematyki religijnej oraz poezji okresu poprzedzającego rewolucję rosyjską i trwającego podczas niej.
Wczesne lata



Jesienin wychowywał się w dużej mierze u dziadków ze strony matki we wsi Matowo, podczas gdy rodzice spędzali większość czasu, szukając pracy. Czytać zaczął w wieku pięciu lat, a pisać wiersze w wieku dziewięciu, inspirowany czastuszkami i folklorem. Później uczył się w szkołach wiejskich, a w 1912 roku przeniósł się do Moskwy z dyplomem nauczyciela, gdzie pracował jako pomocnik korektora, uczęszczając jednocześnie na wykłady uniwersyteckie.
Droga do sławy



W 1914 roku w dziecięcym czasopiśmie ukazał się jego pierwszy opublikowany wiersz, a w 1915 roku przeniósł się do Piotrogrodu. Poeta Aleksander Błok pomógł w promowaniu jego wczesnej kariery, chwaląc jego wiersze. Jego debiutancki tom Radunica ukazał się w 1916 roku i szybko uczynił go znaczącą postacią miejskich kół literackich i salonów, zanim został powołany do służby wojskowej.
Dziedzictwo


Reputacja Jesienina opiera się na jego lirycznym ujęciu wiejskiej Rosji i tematyce duchowej. Pozostaje on szeroko czytany w Rosji, a jego życie, naznaczone małżeństwami i śmiercią w 1925 roku, nadal przyciąga uwagę obok jego poezji.
