Sergiusz Rodakowski był białoruskim duchownym prawosławnym, który żył w latach 1882–1933. Po ukończeniu seminarium w Mińsku w 1904 roku służył jako proboszcz w Lawriszewie, a później jako kapelan wojskowy podczas I wojny światowej. Po rewolucji rosyjskiej powrócił do pracy duszpasterskiej w Talu, gdzie pełnił funkcję proboszcza parafii. Jego posługa została ostatecznie przerwana przez władze radzieckie, co doprowadziło do jego aresztowania i późniejszej egzekucji.
Życie i posługa
Po święceniach w 1904 roku Rodakowski służył w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Bogurodzicy w Lawriszewie. W latach 1916–1917 pełnił funkcję kapelana armii rosyjskiej. Później został rektorem parafii Świętej Trójcy w Talu. W 1930 roku napotkał trudności prawne, gdy został skazany na przymusowe roboty za nieopłacenie podatków parafialnych, lecz został zwolniony po sześciu miesiącach.
Męczeństwo i kult
W 1933 roku władze radzieckie ponownie aresztowały duchownego, oskarżając go o propagandę religijną. Mimo zaprzeczeń został skazany na śmierć i stracony w kwietniu 1933 roku. Został w pełni zrehabilitowany w 1989 roku. Został kanonizowany przez Eksarchat Białoruski w 1999 roku, a Rosyjski Kościół Prawosławny włączył go później do grona nowomęczenników czczonych w całej Rosji.