Sergiusz Nuromski był urodzonym w Grecji mnichem i uczniem Sergiusza Radoneżskiego, który żył w Rosji w XIV i XV wieku. Po złożeniu ślubów zakonnych na górze Athos przeniósł się do Rosji, aby służyć pod przewodnictwem swojego mentora. Szukając większej samotności do modlitwy, ostatecznie osiadł w lasach w pobliżu rzeki Nurma. Tam założył wspólnotę monastyczną, która znacząco się rozrosła, co doprowadziło do ufundowania klasztoru Spaso-Nuromskiego, który stał się ważnym ośrodkiem religijnym w regionie.
Życie i monastycyzm

Po spędzeniu czasu w klasztorze Trójcy Świętej, Sergiusz poszukiwał bardziej odosobnionego życia w lasach Wologdy. Zbudował małą kaplicę nad rzeką Nurma, gdzie żył jako pustelnik. Mimo kilku ataków ze strony zbójców w okresie jego izolacji, przeżył każde z tych spotkań. Jego duchowa sława przyciągnęła ostatecznie około 40 wyznawców, którzy dołączyli do niego, aby zbudować kościół i kilka cel, tworząc większą wspólnotę monastyczną.
Kult i dziedzictwo

Święty jest wspominany 7 października w tradycji prawosławnej. Po jego śmierci w 1412 roku, jego relikwie zostały odkryte kilka lat później. Kult kościelny Sergiusza rozpoczął się w 1546 roku, a przekazy historyczne odnotowały około 80 cudów przypisywanych jemu. Klasztor, który założył, pozostawał aktywną i znaczącą jednostką gospodarczą przez wieki, aż do jego zamknięcia w 1764 roku.
