Sergios Niketiates był znaczącym bizantyjskim urzędnikiem w IX wieku, należącym do dynastii amoryjskiej. Urodzony w wiosce Niketia, piął się po szczeblach administracji imperialnej, aż osiągnął wysoki stopień magistra. Był blisko spokrewniony z cesarzową Teodorą, prawdopodobnie pełniąc funkcję jej wuja. Zapamiętano go przede wszystkim ze względu na jego istotną rolę polityczną w 843 roku, kiedy to pomógł zakończyć okres ikonoklazmu i skutecznie przywrócił w imperium tradycyjną cześć świętych ikon.
Kariera polityczna
Jako wysokiej rangi członek bizantyjskiego Senatu, Sergios nosił kilka prestiżowych tytułów, w tym patrikios oraz protospatharios. Prawdopodobnie służył jako logotet generalny (General Logothete) za panowania cesarza Teofila. Po zakończeniu ikonoklazmu, według przekazów, otrzymał zadanie poprowadzenia wyprawy militarnej przeciwko emiratowi Krety. Zmarł jednak podczas tej kampanii, po tym jak siły bizantyjskie poniosły klęskę w starciu z wojskami arabskimi.
Kult i dziedzictwo
Kościół wschodnioortodoksyjny czci Sergiosa jako świętego 28 czerwca. Jego dziedzictwo obejmuje założenie klasztoru w pobliżu zatoki Nikomedii, który później nosił jego imię. Początkowo został pochowany w kreteńskim klasztorze nazwanym od jego rangi, jednak jego szczątki zostały ostatecznie przeniesione do klasztoru, który sam założył.