Serapion z Nowogrodu był wschodniochrześcijańskim hierarchą, który w latach 1506–1509 sprawował urząd arcybiskupa Nowogrodu Wielkiego i Pskowa. Urodzony w moskiewskiej wsi Piechorka, awansował w hierarchii monastycznej, pełniąc funkcję hegumena klasztorów Wniebowstąpienia w Dubnie, Stromiu oraz klasztoru Trójcy Świętej. Jego kadencja jako arcybiskupa była krótka i zakończyła się po konflikcie z Józefem Wolockim oraz wielkim księciem Wasylem III, co skutkowało usunięciem go z urzędu.
Życie i kariera
Po złożeniu ślubów zakonnych Serapion kierował kilkoma klasztorami, w tym klasztorem Trójcy Świętej, począwszy od 1493 roku. W 1506 roku został konsekrwowany na arcybiskupa za zgodą Wasyla III. Jednak spór dotyczący władzy kościelnej doprowadził do konfrontacji z Józefem Wolockim. Następujące po tym skargi Serapiona zostały uznane za obrazę wielkiego księcia, co doprowadziło do jego usunięcia z urzędu i osadzenia w klasztorze Andronikowskim. Został uwolniony w 1511 roku i do końca życia przebywał w klasztorze Trójcy Świętej.
Kult
Kościół prawosławny uznaje Serapiona za świętego. Jego wspomnienie obchodzone jest 16 marca, w rocznicę jego śmierci w 1516 roku. Po jego usunięciu ze stolicy biskupiej, stanowisko arcybiskupa nowogrodzkiego pozostawało nieobsadzone przez siedemnaście lat.