Serafina Boża była włoską karmelitką i mistyczką żyjącą w XVII wieku, urodzona jako Prudentia Pisa. Wychowana w zamożnej rodzinie kupieckiej w Neapolu, później przeniosła się na Capri, gdzie poświęciła życie służbie religijnej. Jest przede wszystkim znana z założenia siedmiu klasztorów karmelitańskich w całej południowej Italii. Znana ze swoich głębokich doświadczeń mistycznych i oddania tradycyjnym praktykom liturgicznym, przestrzegała surowych zwyczajów zakonnych, co niekiedy prowadziło do tarć z jej siostrami zakonnymi.
Życie i posługa

Po odrzuceniu aranżowanego małżeństwa, Prudentia przeżyła okres trudności, zanim wstąpiła do życia zakonnego. Zdobyła doświadczenie w posłudze chorym, szczególnie podczas dżumy w Neapolu w 1656 roku. W 1661 roku wstąpiła do zakonu karmelitów, przyjmując imię Serafina. Ostatecznie założyła kilka klasztorów, w tym znaczący na Capri. Mimo swojej duchowej głębi, mierzyła się ze znacznymi wewnętrznymi konfliktami, a nawet była więziona przez Inkwizycję przez kilka lat z powodu fałszywych oskarżeń o quietyzm.
Kult i dziedzictwo
Serafina jest wspominana za praktyczne przywództwo w rozszerzaniu obecności karmelitów we Włoszech. Jej życie duchowe, które porównywano do życia Teresy z Ávili, kładło nacisk na wierność tradycyjnej liturgii. Po jej śmierci w 1699 roku rozpoczęto proces beatyfikacyjny. Stolica Apostolska ogłosiła ją później błogosławioną, uznając ją za osobę, która prowadziła życie pełne heroicznej cnoty.
