Serafin z Wyrycy był rosyjskim mnichem prawosławnym i cudotwórcą żyjącym w XX wieku; urodził się jako Wasilij Nikołajewicz Murawjew w guberni jarosławskiej. Po udanej karierze bogatego handlarza futrami w Sankt Petersburgu, on oraz jego żona, która również została zakonnicą, przekazali swój znaczny majątek instytucjom religijnym. Przyjął zakon w 1920 roku, a ostatecznie przyjął wielki postrzyż (schemę) pod imieniem Serafin. Jest szeroko czczony jako święty starzec i człowiek o duchowej przenikliwości, znany ze swojego surowego ascetyzmu oraz modlitw o ochronę Rosji.
Życie zakonne

Po przejściu do życia zakonnego, Serafin służył jako duchowy kierownik w Ławrze Aleksandra Newskiego. W 1933 roku przeniósł się do osady Wyryca, gdzie mieszkał mimo cierpienia na wyniszczające dolegliwości fizyczne. Podczas II wojny światowej prowadził rygorystyczne życie modlitewne, często modląc się przez wiele godzin na granitowym głazie w ogrodzie. Jego ascetyczne oddanie obejmowało częste posty i intensywne okresy czuwania.
Kult
Mnich jest uznawany w tradycji prawosławnej za świętego i cudotwórcę. Pamięta się go za zdolności prorocze, w tym przepowiednię dotyczącą przyszłego patriarchy. Jego wspomnienie obchodzi się 21 marca. Został kanonizowany przez Rosyjski Kościół Prawosławny w 2000 roku jako część zgromadzenia nowych męczenników i wyznawców Rosji.
