Sebastian de Aparicio był hiszpańskim misjonarzem i bratem zakonno-świeckim żyjącym w kolonialnym Meksyku w XVI wieku. Urodzony w Galicji, początkowo odniósł sukces jako hodowca i przedsiębiorca, stając się pionierem w wykorzystaniu udomowionych zwierząt do transportu i rolnictwa w obu Amerykach. Często wspominany jest jako jeden z pierwszych meksykańskich kowbojów ze względu na swoją pracę z bydłem. Później w życiu porzucił swój majątek, aby wstąpić do Zakonu Mniejszej Prowincji (Franciszkanów), służąc wspólnocie poprzez pokorną pracę i modlitwę aż do śmierci w 1600 roku.
Wczesne życie i kariera

Urodzony w A Gudiña, dorastał w pobożnym, lecz ubogim domu. Po podróżach po Hiszpanii, w 1533 roku przeprowadził się do Meksyku. Odegrał kluczową rolę w gospodarce kolonii, rozwijając sieci dróg między Puebla a Veracruz, a także łącząc Zacatecas z miastem Meksyk. Wprowadził również lokalnej ludności europejskie techniki rolnicze, takie jak użycie pługów i wozów.
Życie religijne

W wieku 72 lat, po doświadczeniu znaczącej osobistej straty i choroby, wstąpił do Zakonu Franciszkanów jako brat świecki. Przed złożeniem ślubów w 1575 roku przekazał cały swój majątek klasztorowi Klarysek. Swoje ostatnie dekady spędził na pełnieniu różnych obowiązków, w tym jako kucharz, ogrodnik i portier, prowadząc życie pełne ascezy i służby.
Kult

Uznany za świętego, został beatyfikowany przez Kościół katolicki. Jego wspomnienie obchodzi się 25 lutego. Jego dziedzictwo pozostaje znaczące w Meksyku, gdzie jest czczony zarówno za wkład w infrastrukturę, jak i za oddaną służbę religijną.
