Sebastian z Karagandy był wschodnioortodoksyjnym archimandrytą urodzonym w 1884 roku w Imperium Rosyjskim. Po utracie rodziców w młodym wieku, w 1909 roku wstąpił do skitu Optina Pustyn. Po zamknięciu klasztoru, w 1927 roku został święcony na kapłana. Jego posługa została przerwana przez aresztowanie i uwięzienie w obozach pracy, w tym w KarLag, zanim wznowił służbę w społeczności w regionie Karagandy. Później został wyniesiony do stopnia archimandryty i przyjął schemę krótko przed śmiercią w 1966 roku.
Życie i służba

Po służbie jako mnich w Optina Pustyn, Sebastian został święcony na kapłana w 1927 roku. W 1933 roku został aresztowany i skazany na siedem lat pracy przymusowej, co obejmowało czas w obozie drwali, a później w osadzie Dolinka. Po wyjściu na wolność w 1939 roku kontynuował sprawowanie nabożeństw dla lokalnej społeczności w Bolszoj Michajłówce, często bez oficjalnej rejestracji państwowej. Ostatecznie został uhonorowany stopniem archimandryty oraz rzadką pastorałą biskupią.
Kult
Został uznany za lokalnego świętego w diecezji Ałma-Aty w 1997 roku, kiedy odkryto jego relikwie. Spoczynek tych szczątków przeniesiono w 1998 roku do katedry Wsiewodzieńskiej w Karagandzie. W 2000 roku został oficjalnie kanonizowany jako wyznawca Kościoła rosyjskiego podczas Jubileuszowej Rady Biskupów, co umożliwiło jego kult w całym szerokim Kościele prawosławnym.
