Scuithin był średniowiecznym irlandzkim świętym, który żył w VI lub VII wieku. Praktykował monastycyzm wspólnotowy w Walii w Tyddewi, gdzie według przekazów uratował św. Dawida przed otruciem. Później powrócił do Irlandii, aby żyć jako pustelnik w odosobnionej celi położonej w wzgórzach Slieve Margy. Jego ascetyczny tryb życia i duchowe oddanie stanowią centralną część jego dziedzictwa, a tradycje wspominają o jego intensywnej samodyscyplinie oraz związku z różnymi świętymi postaciami wczesnego Kościoła celtyckiego.
Życie i ascetyzm


Po pobycie w Walii Scuithin założył celę w Freynestown, która z czasem stała się klasztorem Tiscoffin. Był znany z ekstremalnej surowości, mówiąc niegdyś św. Brendanowi, że niebiańskie dziewice chroniły go przed pokusą podczas snu. Legendy sugerują, że jego duchowa siła pozwalała mu chodzić po morzu, gdzie spotkał św. Finbarra i słynnie zerwał wielobarwny kwiat z wody.
Dziedzictwo i pamięć


Jego imię przetrwało w kilku irlandzkich miejscach, w tym w parafii cywilnej Tiscoffin oraz w kościele w Castlewarren. Choć czasem bywa mylony ze św. Gobbanem z Old Leighlin ze względu na ich bliskie sąsiedztwo geograficzne, zapisy historyczne traktują ich jako odrębne osoby. Jest upamiętniony w Martyrologium z Donegal i wspominany w walijskiej poezji jako Yscolan.
