Satoko Kitahara była japońską katoliczką działaczką społeczną, urodzoną w Tokio w 1929 roku. Wychowana w rodzinie wyznania shintō o samurajskich korzeniach, zmieniła swoje poglądy podczas II wojny światowej, pracując w magazynie samolotów, gdzie poczuła rozczarowanie okrucieństwami wojennymi. Szukając duchowego sensu, przeszła na katolicyzm i przyjęła imię Elżbieta Maria. Poświęciła życie służbie ubogim, sierotom i chorym, współpracując z franciszkaninem Zenonem Żebrowskim w niesieniu pomocy potrzebującym w wiosce Ants. Zmarła na gruźlicę w 1958 roku w wieku 28 lat.
Życie i wiara

Po wojnie Kitahara studiowała farmację w Showa Women's College. Jej zainteresowanie wiarą katolicką rosło dzięki wizytom w kościołach oraz podziwowi dla działalności Alberta Schweitzera. Po przyjęciu chrztu w 1949 roku zamierzała wstąpić do klasztoru, lecz stan zdrowia uniemożliwił jej zostanie postulantką. Zamiast tego skoncentrowała swoją energię na działalności charytatywnej, pomagając konkretnie tym, którzy cierpieli z powodu skutków konfliktu.
Kult

Proces uznania jej świętości rozpoczął się w latach 70. XX wieku. W 2015 roku papież Franciszek ogłosił ją wyniosłą, uznając jej życie za życie przeżyte w heroicznej cnocie. Jest upamiętniana w Kościele katolickim, a jej wspomnienie obchodzi się 23 stycznia.
