Santina De Pascali była włoską katolicką zakonnicą, urodzoną w 1897 roku w prowincji Lecce. Po wczesnej stracie ojca poświęciła się służbie ubogim. W 1929 roku założyła zgromadzenie Sióstr Uczennic Najświętszego Serca Jezusowego, które koncentrowało się na okazywaniu miłosierdzia wykluczonym poprzez modlitwę i pracę społeczną. Pełniła funkcję przełożonej generalnej swojego zgromadzenia i pozostawała wierna swojej misji mimo oporu ze strony niektórych duchownych wobec jej aktywnego apostolatu.
Życie i misja
Po wczesnej edukacji u Sióstr Miłosierdzia z Ivrea, w 1920 roku wstąpiła do Sióstr Współczujących Servitów. Szukając innego sposobu wyrażenia swojego powołania, założyła własny instytut wraz z trzema towarzyszkami. Pod jej przewodnictwem zgromadzenie rosło, uzyskując ostatecznie uznanie diecezjalne w 1948 roku. Priorytetowo traktowała potrzeby ubogich, czerpiąc siłę z adoracji eucharystycznej, aby podtrzymać swoje prace społeczne i duchowe.
Ostatnie lata
W późniejszych latach zmagała się z pogarszającym się stanem zdrowia z powodu nowotworu, wybierając pozostanie ze swoją wspólnotą zamiast poddania się operacji. W maju 1981 roku złożyła ofiarę ze swojego życia za powrót do zdrowia papieża Jana Pawła II po nieudanym zamachu na jego życie. Zmarła w Lecce 19 maja 1981 roku w wieku 84 lat, w otoczeniu swoich sióstr zakonnych.
Kult
Proces jej beatyfikacji rozpoczął się w Lecce w 1992 roku. Po zakończeniu śledztwa diecezjalnego, papież Franciszek ogłosił ją cnotliwą w 2017 roku, uznając jej heroiczne cnoty. Jej wspomnienie obchodzi się 19 maja.