Santa Grania była chrześcijańską męczennicą żyjącą w IV wieku, prawdopodobnie w czasie prześladowkań za panowania cesarza Dioklecjana. Na podstawie jej rzymskiej macewy oraz szczątków fizycznych uważa się, że była małą dziewczynką w wieku około sześciu lub siedmiu lat. Jej ciało zostało odnalezione w katakumbach świętej Agnieszki, a ostatecznie sprowadzone do Capraia Fiorentina, gdzie jest czczona od wieków.
Relikwie i przeniesienie
W 1646 roku papież Innocenty X nakazał odnalezienie jej szczątków w katakumbach. Relikwie te przekazano monsignorowi Baccio Aldobrandini, który później udostępnił je księdzu Giovanowi Battiscie Gufoniemu. Do 1652 roku ciało zostało umieszczone w kościele Santo Stefano w Capraia, gdzie pozostaje głównym obiektem kultu.
Lokalna cześć
Mieszkańcy Capraia przypisują jej wiele cudów, w szczególności opiekę nad dziećmi, które czasem wspominają, że zostały uratowane przez dziewczynkę ubraną na czerwono. Podczas II wojny światowej lokalne kobiety szukały jej opieki dla żołnierzy, kładąc fotografie przy jej urnie. Legenda głosi, że wolała ona pozostać w Capraia, gdyż jej ciało rzekomo nocą powracało do miasta, jeśli w ciągu dnia przeniesiono je do Bibbiani.
Dzień wspomnienia
Jej wspomnienie obchodzone jest 2 maja, co stanowi datę wybraną, aby uniknąć kolizji ze świętem 1 maja. Historycznie wspólnota świętowała uroczystymi nabożeństwami eucharystycznymi i procesjami, w których brało udział dziecko przebrane za anioła jadące na osiołku. Zachowała się również tradycja rozpalania ognisk w wigilię jej święta, co prawdopodobnie wywodzi się z czasów, gdy miejscowi szukali jej zagubionego ciała przy użyciu pochodni.