Sandro Mazzola był włoskim piłkarzem grającym na pozycji napastnika lub ofensywnego pomocnika, występującym w Interze Mediolan oraz w reprezentacji Włoch. Całą swoją siedemnastoletnią karierę spędził w Interze, a później pracował jako analityk i komentator piłkarski w telewizji RAI. Uważany jest za jednego z najwybitniejszych włoskich piłkarzy wszech czasów, ceniony za szybkość, pracowitość, kreatywność, umiejętności techniczne i instynkt strzelecki.
Młodość
Mazzola urodził się w Turynie w 1942 roku, kilka tygodni po tym, jak jego ojciec, Valentino Mazzola, przeszedł z Venezii do Torino. Jego ojciec, zawodnik drużyny Grande Torino, zginął w katastrofie lotniczej pod Superga w 1949 roku, gdy Sandro miał sześć lat. Wraz z młodszym bratem Ferruccio przeprowadził się później z matką i jej drugim mężem do Cassano d'Adda, na wschód od Mediolanu.
Kariera klubowa
Mazzola zadebiutował w Serie A w barwach Interu w 1961 roku, za kadencji trenera Helenia Herrery. Był częścią odnoszącej sukcesy drużyny znanej jako Grande Inter, która z nim zdobyła cztery tytuły mistrza Serie A oraz dwa Puchary Europy w 1964 i 1965 roku. W 1971 roku zajął drugie miejsce w plebiscycie Złotej Piłki, za Johanem Cruyffem. Był kapitanem Interu od 1970 roku aż do zakończenia kariery w 1977 roku.
Kariera reprezentacyjna
Mazzola rozegrał 70 meczów w reprezentacji Włoch w latach 1963–1974, zdobywając 22 bramki. Jego największym osiągnięciem w kadrze było zwycięstwo Włoch w Mistrzostwach Europy rozegranych na własnym terenie w 1968 roku, a on sam został wybrany do drużyny turnieju. Uczestniczył również w mistrzostwach świata w 1966, 1970 i 1974 roku, a w 1970 roku dotarł z drużyną do finału.