Sancha z Majorki była XIV-wieczną królową Neapolu, a później członkinią zakonu klarysek. Urodzona około 1281 roku jako córka króla Jakuba II, w 1304 roku poślubiła Roberta z Neapolu. Po śmierci męża sprawowała regencję w imieniu Joanny I w latach 1343–1344. Kierowana pobożnością religijną, ostatecznie ubiegała się o papieskie unieważnienie małżeństwa, aby wstąpić do klasztoru, gdzie żyła jako mniszka aż do śmierci w Neapolu w 1345 roku.
Życie i regencja

Po wyjściu za mąż za Roberta z Neapolu, Sancha przez kilka dziesięcioleci pełniła funkcję królowej małżonki. Podczas sprawowania władzy wspierała Fraticelli, ruch o charakterze duchowym. Po śmierci męża objęła rolę regentki Joanny I. Jej oddanie życiu religijnemu skłoniło ją do ubiegania się o unieważnienie małżeństwa, aby móc dołączyć do zakonu franciszkańskiego.
Kult i śmierć
Sancha zmarła 28 lipca 1345 roku w Santa Maria della Croce. W tradycji katolickiej jest uznawana za błogosławioną. Jej szczątki spoczywają w bazylice Santa Chiara w Neapolu. Jej wspomnienie obchodzone jest corocznie 28 lipca.
