Salwator z Horty był hiszpańskim bratem zakonny franciszkańskim żyjącym w XVI wieku, urodzonym w Santa Coloma de Farners. Po śmierci rodziców pracował jako szewc, a w 1541 roku wstąpił do Zakonu Mniejszej Prowincji (Franciszkanów). Znany ze swojej głębokiej pokory i ascetycznego trybu życia, służył różnym wspólnotom jako kucharz i portier. Podczas pobytu w Tortosa i Horta de Sant Joan zyskał sławę uzdrowiciela, przyciągając liczne tłumy pielgrzymów szukających uzdrowień za jego wstawiennictwem.
Życie i służba


Przez całe życie zakonne Salwator był często przenoszony między różnymi klasztorami, w tym w Bellpuig, Lleida i Madrycie. Jego sława cudotwórcy przyciągnęła nawet uwagę króla Filipa II i doprowadziła do śledztwa przeprowadzonego przez hiszpańską inkwizycję, wobec którego nie podjęto jednak żadnych działań. Ostatnie lata życia spędził służąc w Cagliari na Sardynii, gdzie zmarł w 1567 roku.
Kult i dziedzictwo

Został ogłoszony błogosławionym w 1606 roku, a później kanonizowany w 1938 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 18 marca, w datę jego śmierci, lub 17 kwietnia, w rocznicę jego kanonizacji. Jego szczątki, które rzekomo znaleziono nienaruszone podczas otwarcia grobu, spoczywają obecnie w szklanej trumnie w kościele św. Rozalii w Cagliari.
