Sahak Wielki był ormiańskim katolikosem żyjącym w IV wieku, który sprawował funkcję głowy Kościoła ormiańskiego od około 387 do 438 roku. Jako potomek Grzegorza Świetlistego był ostatnim patriarchą z linii Gregoridów. Odegrał kluczową rolę w zachowaniu kultury ormiańskiej, wspierając Mesropa Masztoca w opracowaniu alfabetu ormiańskiego. Poza wkładem lingwistycznym był uczonym w dziedzinie filozofii i retoryki, który aktywnie uczestniczył w tłumaczeniu Biblii na język ormiański.
Kariera kościelna
Podczas swojego panowania Sahak pracował nad odbudową klasztorów i kościołów zniszczonych przez najazdy perskie. Musiał mierzyć się z niestabilnością polityczną, co doprowadziło do jego tymczasowego usunięcia ze stanowiska po poparciu króla Chosrowa IV. Ostatecznie został przywrócony do urzędu. Skupiał się również na edukacji, zakładając szkoły i tłumacząc znaczącą grecką oraz syryjską literaturę chrześcijańską na język ormiański, aby umocnić wiarę swojego ludu.
Dziedzictwo i kult
Sahak jest uznawany za świętego w tradycjach ormiańskiego Kościoła apostolskiego, rzymskokatolickiej oraz wschodnich kościołów ortodoksyjnych. Jego dziedzictwo literackie obejmuje liczne hymny liturgiczne, kazania oraz kanony kościelne. Jest wspominany ze względu na swój ascetyzm oraz kluczową rolę w ustanowieniu odrębnej liturgii narodowej dzięki zastosowaniu nowo stworzonego pisma ormiańskiego.