Sadhu Sundar Singh był indyjskim misjonarzem chrześcijańskim i teologiem, urodzonym w 1889 roku w Rampur w Pendżabie. Wychowany w rodzinie sikhijskiej, doświadczył głębokiego nawrócenia religijnego po wizji Jezusa, po czym poświęcił życie głoszeniu Ewangelii. Przyjmując szafranowe szaty i styl życia sadhu, starał się przedstawiać chrześcijaństwo przez pryzmat indyjskiej kultury, a nie zachodnich tradycji kolonialnych. Podróżował szeroko po Himalajach, Tybecie i różnych częściach Azji, często mierząc się ze znacznymi trudnościami fizycznymi i prześladowaniami podczas swoich wypraw.
Życie i służba


Po nawróceniu Singh podróżował przez Pendżab, Kaszmir i Afganistan. Często żył jako asceta, podróżując z niewielką ilością dobytku, aby naśladować życie Chrystusa. Był znany jako apostoł o krwawiących stopach ze względu na trudności swoich wędrówek. Choć studiował w anglikańskim kolegium w Lahore, ostatecznie opuścił je, ponieważ odrzucił wymóg przyjmowania europejskiego stroju i obyczajów duchownych, woląc zachować swoją indyjską tożsamość.
Dziedzictwo i podróże

Wpływ Singha wykraczał daleko poza Indie, gdyż odbył on podróże po południowych Indiach, Cejlonie, Birmie, Malajach, Chinach i Japonii. Był powszechnie uznawany za człowieka o pokornym charakterze i zdolność do nawiązywania więzi z ludźmi poprzez proste nauki skupione na naturze. Jego odmowa oddzielenia wiary chrześcijańskiej od indyjskiej kultury wywarła trwały wpływ na to, jak religia ta była postrzegana w regionie, kładąc nacisk na tożsamość duchową niezależną od zachodniego materializmu.
