Sabin ze Spoleto był wczesnochrześcijańskim biskupem żyjącym na przełomie IV wieku. Jest uznawany za męczennika (hieromartyr) za swoją niezłomność podczas prześladowań dioklecjańskich. Służąc swojej wspólnocie, mierzył się z silną presją ze strony rzymskich władz, aby wyrzekł się wiary na rzecz pogańskich bogów. Jego opór wobec cesarskich rozkazów doprowadził ostatecznie do śmierci w Spoleto, czyniąc go znaczącą postacią wczesnochrześcijańskiego świadectwa.
Życie i męczeństwo
Podczas prześladowań namiestnik Wenustjan aresztował Sabina i jego diakonów w Asyżu. Po egzekucji jego wyznawców, Sabin został uwięziony i pod opieką kobiety imieniem Serena. Podczas niewoli miał uzdrowić niewidomego, a następnie przywrócić wzrok samemu namiestnikowi. Cud ten doprowadził do nawrócenia Wenustjana, lecz późniejsza interwencja trybuna Lucjusza skutkowała egzekucją rodziny namiestnika oraz śmiercią Sabina w wyniku bicia.
Kult i dziedzictwo
Święty jest wspominany 7 grudnia w tradycji katolickiej oraz 30 grudnia w Kościele wschodnim. Jest przedstawiany w dziele Maestà autorstwa Duccia i czczony w kościele San Sabino, znajdującym się w pobliżu Spoleto. Jego imię nosi również kilku innych biskupów wymienionych w Martyrologium Romanum.