Saba Got był męczennikiem chrześcijańskim z IV wieku, urodzonym w dolinie rzeki Buzău na terenie dzisiejszej Rumunii. Jako przedstawiciel Gotów prawdopodobnie pełnił funkcję kantora lub czytelnika w swojej wspólnocie religijnej. Za panowania króla Atanaryka doświadczył zaciekłych prześladowań z powodu swojej wiary, a konkretnie odmawiając spożycia mięsa złożonego w ofierze poganskim bogom. Jego niezłomność doprowadziła do aresztowania i ostatecznej egzekucji, co uczyniło go znaczącą postacią w historii wczesnochrześcijańskiego męczeństwa wśród ludów gotyckich.
Życie i męczeństwo
Po nawróceniu na chrześcijaństwo, Saba żył w regionie pod panowaniem króla Tervingów. Gdy lokalne władze próbowały zmusić mieszkańców wsi do spożywania mięsa ofiarnego, Saba odmówił, co doprowadziło do jego tymczasowego wygnania. W 372 roku został aresztowany wraz z kapłanem imieniem Sansalas. Po poddaniu różnym torturom, został skazany na śmierć przez księcia Atharida i utopiony w rzece Musæus, dopływie Dunaju.
Kult i dziedzictwo
Relikwie Saby zostały ostatecznie wysłane do Kapadocji, gdzie przyjęli je Bazyli Wielki z Cezarei. Bazyli chwalił męczennika jako atletę Chrystusa. Saba jest czczony w kilku tradycjach, w tym w Kościele katolickim, prawosławnym i anglikańskim, a jego wspomnienie przypada na 12 kwietnia. Jego spisana pasja pozostaje cennym źródłem historycznym do zrozumienia struktur społecznych Gotów i życia wiejskiego.