Rusten był niemieckim opatem, który kierował klasztorem św. Blasiusza (St. Blasien) w Schwarzwaldzie od 1108 roku aż do swojej śmierci w 1125 roku. Podczas swojego panowania zainicjował liczne reformy monastyczne i nadzorował znaczące projekty budowlane. Jest on również uznawany za fundatora żeńskiego klasztoru w Berau, który został założony około 1115 roku, potencjalnie służąc jako nowa siedziba żeńskiego konwentu, który wcześniej znajdował się w św. Blasii.
Przywództwo monastyczne

Pełniąc funkcję opata, Rusten dążył do zapewnienia niezależności swojemu klasztorowi. Dzięki sądowi zwołanemu przez cesarza Henryka V, w 1125 roku z sukcesem uzyskał prawo do swobodnego wyboru własnego protektora. Zastępując urzędnika mianowanego przez biskupstwo Bazylei przez Konrada z rodu Zähringen, wzmocnił autonomię klasztoru w okresie napięć politycznych między rodem Zähringen a władzami Bazylei.
Kult
Rusten jest wspominany jako błogosławiona postać w tradycji chrześcijańskiej. Jego dziedzictwo wiąże się z rolą w zakładaniu wspólnot religijnych oraz wysiłkami na rzecz ochrony wolności klasztoru św. Blasii poprzez strategiczne manewry polityczne i reformy strukturalne.
