Rotho z Paderborn był wysokiej rangi duchownym XI wieku, który sprawował urząd biskupa Paderbornu od 1036 roku do śmierci w 1051 roku. Urodzony około 1000 roku, należał do szlacheckiego rodu hrabiów z Werl, rodziny z regionu Westfalii. W trakcie swojej kariery kościelnej piastował kilka ważnych funkcji, w tym pełnił rolę opata oraz biskupa diecezjalnego.
Życie i kariera
Jako przedstawiciel westfalskiej szlachty, Rotho wstąpił w służbę Kościoła katolickiego. Awansował w hierarchii, stając się kapłanem, a ostatecznie opatem. Jego kariera osiągnęła punkt kulminacyjny wraz z mianowaniem na biskupa Paderbornu, stanowisko to piastował przez piętnaście lat aż do śmierci w Paderbornie 7 listopada 1051 roku.
Kult
Rotho jest uznawany za błogosławionego w tradycji katolickiej. Jego znaczenie religijne wiąże się z historyczną służbą jako biskup oraz szlacheckim pochodzeniem z rodu hrabiów z Werl.