Roman z Tarnowa był bułgarskim hesychastą żyjącym w XIV wieku, który odegrał istotną rolę w szerzeniu ruchu syryjsko-hesychastycznego w swoim kraju. Urodzony w 1310 roku w bogatej i szlacheckiej rodzinie, stał się oddanym uczniem Grzegorza z Synaju za pośrednictwem swojego przyjaciela, Teodozjusza z Tarnowa. Znany ze swojego ascetyzmu i duchowego oddania, służył jako przywódca monastyczny i płodny pisarz, choć jego dzieła pisane nie przetrwały do czasów współczesnych.
Życie monastyczne
Po wstąpieniu do braterstwa Grzegorza z Synaju, Roman szybko wzrósł w dyscyplinie duchowej. Później towarzyszył Teodozjuszowi z Tarnowa w różnych misjach i pomagał w założeniu klasztoru Kilifar oraz klasztoru Świętej Trójcy w Perze. W okresie, gdy Teodozjusz podróżował do Konstantynopola, Roman pełnił funkcję przeora, z oddaniem prowadząc swoich współbraci mimo cierpienia na przewlekły kaszel.
Kult
Kościół prawosławny uznaje go za świętego. Jest wspominany za swoją pobożność i wierność Bożym przykazaniom. Jego wspomnienie obchodzone jest 17 lutego według starego stylu lub 2 lutego według nowego stylu.