Roman Olgowicz Ryazanski był wielkim księciem rjażańskim od 1258 roku do śmierci w 1270 roku. Urodzony w 1237 roku, wstąpił na tron po śmierci swojego ojca, Olega Czerwonego. Podczas swojego panowania starał się chronić swoje ziemie przed dalszym zniszczeniem po inwazji mongolskiej. Zapamiętano go jako człowieka, który odmówił wyrzeczenia się wiary chrześcijańskiej pod naciskiem Złotej Ordy, co doprowadziło do jego brutalnej egzekucji. W tradycji wschodniochrześcijańskiej czczony jest jako męczennik i święty.
Życie i śmierć


Po uwolnieniu ojca z niewoli, Roman przejął władzę w księstwie rjażańskim w 1258 roku. Przez dwanaście lat zdołał utrzymać stabilność mimo turbulencji panujących w tamtej epoce. W 1270 roku, po niesłusznym oskarżeniu o zniesławienie chana, został wezwany przed oblicze Złotej Ordy. Tam postawiono mu wybór: przejście na inną wiarę lub śmierć. Wybierając pozostanie wiernym Chrystusowi, został poddany brutalnej egzekucji i zmarł 19 lipca.
Kult

Roman jest czczony jako święty krótko po swojej śmierci. Jego szczątki zostały rzekomo potajemnie przeniesione do Riazania. W XIX wieku był łączony z sukcesami militarnymi, w tym ze zwycięstwem pod Klastycy w 1812 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 19 lipca, a jego kult pielęgnowany jest poprzez procesje, przedstawienia ikonograficzne oraz poświęcone mu kościoły w Riazaniu.
