Robert Duvall był amerykańskim aktorem i filmowcem, najbardziej znanym z ról w filmach drugiej połowy XX wieku. Zawodowo zaczął występować na scenie w 1952 roku, a później zbudował karierę w telewizji i filmie, otrzymując Oscara dla najlepszego aktora za rolę w filmie Łagodne miłosierdzie (1983). Krytycy chwalili jego biegłość techniczną oraz zdolność przekonującego wcielania się w szeroki wachlarz postaci. W ciągu kariery trwającej siedem dekad zdobył liczne znaczące nagrody.
Początki kariery



Duvall rozpoczął zawodową karierę w 1952 roku w Gateway Playhouse, letnim teatrze na Long Island w stanie Nowy Jork. Po służbie w armii Stanów Zjednoczonych kształcił się w Neighborhood Playhouse w Nowym Jorku pod kierunkiem Sanforda Meisnera. W latach sześćdziesiątych przeniósł się do telewizji, występując w dramatycznych serialach tamtego okresu, a w 1966 roku zadebiutował na Broadwayu. Jego debiut filmowy przypadł na rok 1962, w filmie Zabić drozda, gdzie wcielił się w postać Boo Radleya.
Film i telewizja


Duvall grał znaczące role drugoplanowe w filmach takich jak Bullitt, Prawdziwe męstwo i Ojciec chrzestny, a w późniejszych latach był nominowany do Oscara za kilka swoich występów, m.in. w filmach Czas Apokalipsy i Apostoł. Występował także w licznych produkcjach telewizyjnych, zdobywając nagrody Primetime Emmy za miniserial Broken Trail. Jego praca przy miniserialu Samotny gołąb oraz filmie telewizyjnym Stalin dodatkowo ugruntowały jego reputację w obu mediach.
Dziedzictwo


Krytyk Vincent Canby nazwał go w 1980 roku "amerykańskim Olivierem", co określenie to na stałe związało się z jego karierą. W ciągu swojej kariery Duvall otrzymał Oscara, nagrodę BAFTA, cztery Złote Globy, dwie nagrody Primetime Emmy oraz nagrodę Gildii Aktorów Ekranowych. Zmarł w 2026 roku.
