Rewolucja francuska to okres przemian politycznych i społecznych we Francji, który rozpoczął się zwołaniem Stanów Generalnych w 1789 roku, a zakończył się zamachem stanu 18 brumaire’a w listopadzie 1799 roku. Wiele jej idei uznaje się za podstawowe zasady demokracji liberalnej, a jej wartości pozostają istotne w nowoczesnej debacie politycznej we Francji. Wynikała ona z połączenia nacisków społecznych, politycznych i gospodarczych, z którymi dotychczasowy ustrój nie potrafił sobie poradzić.
Przyczyny i kryzys












Rewolucja wyrosła z czynników długo- i krótkoterminowych, które w późnych latach osiemdziesiątych XVIII wieku złożyły się na kryzys społeczny, gospodarczy, finansowy i polityczny. Wzrost liczby ludności, bezrobocie i wysokie ceny żywności najbardziej uderzały w zwykłych robotników i chłopów, podczas gdy system podatkowy był skomplikowany, nierówny i budził powszechną niechęć. Próby reform blokowały regionalne sądy zwane parlamentami, a król wahał się wobec sprzeciwu konserwatywnej szlachty. Idee oświeceniowe oraz rewolucja amerykańska zachęcały do publicznej debaty o wolności i równości.
Wrzenie rewolucyjne












Po zebraniu się Stanów Generalnych w maju 1789 roku Trzeci Stan utworzył Zgromadzenie Narodowe, a szturm na Bastylię 14 lipca doprowadził do szeroko zakrojonych działań, w tym zniesienia feudalizmu oraz uchwalenia Deklaracji praw człowieka i obywatela. Monarchię zniesiono w 1792 roku, a króla stracono w styczniu 1793 roku. Potem nastąpił okres znany jako Wielki Terror, w którym Trybunał Rewolucyjny skazał na śmierć tysiące osób; zakończył się w lipcu 1794 roku.
