Remigiusz z Lyonu był dziewiącioziernym arcybiskupem, który odegrał znaczącą rolę w historii kościelnej Francji. Służąc jako prezbiter przed objęciem urzędu biskupiego w 852 roku, ściśle współpracował ze swoim poprzednikiem, Amulonem. Podczas swojej kadencji, w latach 855–863, piastował wpływowe stanowisko archikapelana (Archicapellanus). Był prominentną postacią na kilku ważnych soborach kościelnych, w tym przewodniczył synodowi w Valence w 855 roku, gdzie pomagał kształtować stanowiska teologiczne dotyczące predestynacji.
Kariera kościelna
Jako lider w Kościele, Remigiusz uczestniczył w różnych synodach. Bronił Gottschalka podczas kontrowersji o predestynację, sprzeciwiając się poglądom Hincmara z Reims. Jego wpływ objawił się, gdy synod w Valence odmówił ratyfikacji stanowiska Hincmara, przyjmując zamiast tego kanony, które zostały później potwierdzone na synodzie w Langres. Przedstawił również te kanony Karolowi Łysemu podczas synodu w Savonières.
Administracja i dziedzictwo
Po zostaniu arcybiskupem, Remigiusz skupił się na przywracaniu dochodów diecezjalnych, które zostały odebrane jego jurysdykcji. Jego skuteczne starania o odzyskanie tych funduszy przyniosły mu wdzięczność ludu, który później go kanonizował. Choć na przestrzeni czasu przypisywano mu kilka pism, nie uważa się, aby był ich rzeczywistym autorem. Zmarł w Lyonie w 875 roku i jest upamiętniany 29 października.