Rafqa Pietra Choboq Ar-Rayes była libańską maronicką zakonnicą, urodzoną w 1832 roku w Himlaya. Po doświadczeniu trudności rodzinnych i odrzuceniu propozycji małżeństwa, wstąpiła do życia zakonnego, aby podążać za swoim powołaniem. Ostatecznie wstąpiła do zakonu Baladita, znanego obecnie jako Libański Zakon Maronicki, i prowadziła życie surowej modlitwy oraz pracy fizycznej. Znana ze swojej głębokiej cierpliwości, jest czczona jako patronka chorych oraz rodziców, którzy stracili dzieci. Zmarła w 1914 roku w Batroun w Libanie.
Życie i powołanie

Po śmierci matki, Rafqa przez kilka lat pracowała jako służąca w Damaszku. Po powrocie do domu stawiła opór naciskom rodziny, aby wzięła ślub, wybierając zamiast tego wstąpienie do klasztoru Matki Bożej Wyzwolicielki. Później wstąpiła do zgromadzenia Mariamettes, zanim zdecydowała się zostać mniszką kontemplacyjną w zakonie Baladita – był to wybór, który według niej był kierowany snem o trzech mężczyznach.
Cierpienie i śmierć

Podczas pobytu w klasztorze świętego Szymona, Rafqa zapadła na nagłą i ciężką chorobę. Po modlitwie do Boga o przywrócenie jej wcześniejszego zdrowia, doświadczyła intensywnego bólu, który doprowadził do ślepoty i paraliżu. Podczas zabiegu chirurgicznego usunięcia oka zachowała milczenie w swojej wierze, stwierdzając, że jest w komunii z Męką Chrystusa. Zmarła w 1914 roku.
Kult

Rafqa została kanonizowana przez papieża Jana Pawła II w 2001 roku. Jest czczona w Kościele katolickim, szczególnie przez wspólnotę maronicką, jako wzór wytrwałości. Jej wspomnienie obchodzi się 23 marca; wstawia się do niej w prośbach osób szukających siły w cierpieniu fizycznym oraz rodziców mierzących się ze stratą.
