Raymond du Puy z Prowansji był francuskim rycerzem z XII wieku, który pełnił funkcję drugiego Wielkiego Mistrza Joannitów. Kierując zakonem od około 1121 do 1160 roku, przekształcił tę organizację z misji społecznej skoncentrowanej na opiece w znaczącą potęgę militarną. Zorganizował członkostwo w podziały duchowne, wojskowe i służebne oraz założył duży szpital w pobliżu Grobu Świętego. Podczas swojego przywództwa prowadził złożone negocjacje polityczne i terytorialne w Ziemi Świętej oraz w całej Europie, aby zabezpieczyć wpływy i zasoby zakonu.
Przywództwo i rola wojskowa
Pod jego przewodnictwem Joannici przyjęli bardziej militarny charakter, aby bronić Królestwa Jerozolimskiego. Nadzorował zarządzanie fortyfikacjami, takimi jak zamek w Bethgibelin, i zapewniał bezpieczeństwo pielgrzymom podróżującym do świętych miejsc. Raymond odegrał również decydującą rolę polityczną podczas oblężenia Askalonu, gdzie skutecznie przekonał króla do kontynuowania operacji wojskowej, gdy wielu możnych straciło już nadzieję.
Dyplomacja i ekspansja
Raymond był aktywnym dyplomatą, który podróżował do Hiszpanii i Portugalii, aby chronić prawa terytorialne i roszczenia do dziedziczenia zakonu. Jego negocjacje z różnymi monarchami i biskupami zapewniły liczne dobra oraz zwolnienia z opłat drogowych w całej Europie. W Ziemi Świętej rozszerzył zasięg zakonu poprzez zarządzanie szpitalami dla konkretnych grup pielgrzymów oraz nadzorowanie leprozoriów, które później stały się Zakonem św. Lázarza.
Kult
Jest uznawany za błogosławionego w Kościele katolickim. Jego wspomnienie obchodzone jest 19 listopada.