Ranking ATP to system oparty na zasługach, używany przez Association of Tennis Professionals do ustalania, którzy zawodnicy kwalifikują się do turniejów oraz jak są rozstawiani w grach pojedynczych i deblowych. Punkty rankingowe przyznawane są zależnie od tego, jak daleko zawodnik awansuje w turnieju oraz od prestiżu imprezy, przy czym najwięcej dają cztery turnieje wielkoszlemowe. Ranking jest aktualizowany w każdy poniedziałek, a punkty wygasają po 52 tygodniach, z wyjątkiem punktów zdobytych w ATP Finals.
Początki i rozwój
ATP powstało w 1972 roku jako związek zawodowych tenisistów, a system rankingowy wprowadziło w sierpniu 1973 roku, kilka miesięcy po tym, jak wielu jego członków zbojkotowało Wimbledon. Wcześniej o dopuszczeniu do turniejów decydowały w dużej mierze federacje narodowe i dyrektorzy turniejów. Pierwszy ranking gry pojedynczej opublikowano w tym samym roku, a zawodnicy deblowi zostali sklasyfikowani po raz pierwszy w 1976 roku. W 1990 roku system przeszedł na model „najlepszych wyników”, w którym liczą się tylko najmocniejsze rezultaty zawodnika, a zmiana ta została później rozszerzona.
Sposób obliczania punktów
Ranking zawodnika opiera się na wynikach z określonej liczby turniejów w ciągu roku kalendarzowego, obejmujących wszystkie cztery turnieje wielkoszlemowe, obowiązkowe imprezy ATP Masters 1000 oraz najlepsze z pozostałych kwalifikujących się turniejów. Przepisy regulują wycofania, kontuzje i turnieje opcjonalne i były kilkakrotnie zmieniane, w tym zasady liczenia wyników olimpijskich w latach 2000–2012. ATP Race, wprowadzony w 2000 roku, to odrębny roczny wyścig punktowy, który wyznacza kwalifikantów do turnieju mistrzowskiego na koniec roku oraz zawodników i pary deblowe zajmujące pierwsze miejsce w rankingu rocznym.