Rainerius był XII-wiecznym katolickim kapłanem z Pizy, czczonym jako patron zarówno miasta, jak i podróżnych. Urodzony w bogatej rodzinie kupieckiej, spędził młodość jako wędrowny muzyk, zanim przeszedł duchową przemianę. Po doświadczeniu wizji w Ziemi Świętej zrzekł się majątku handlowego, aby żyć w skrajnym ubóstwie. Ostatecznie powrócił do Pizy, aby prowadzić życie zakonne, gdzie jego sława świętości i kaznodziejstwa znacząco wzrosła.
Życie i pobożność
Po zgromadzeniu majątku dzięki handlowi morskiemu, Rainerius udał się do Ziemi Świętej. Spędził tam siedem lat, żyjąc jako żebrak i odwiedzając święte miejsca. Po powrocie do Pizy wstąpił do klasztoru świętego Witusa. Stał się znanym kaznodzieją, a współczesne relacje sugerują, że był uważany za człowieka świętego jeszcze przed śmiercią w 1161 roku.
Kult i dziedzictwo
Wpływ świętego rozprzestrzenił się po całym basenie Morza Śródziemnego, co doprowadziło do jego wyboru na patrona Pizy i jej diecezji w 1632 roku. Jego życie zostało przedstawione w różnych dziełach sztuki, w tym w cyklu fresków w Campo Santo. W sztuce jest często przedstawiany jako brodaty pustelnik noszący jupę (koszulę z włosia) lub jako młody pielgrzym niosący sztandar.