Raffaele Cutolo

Cutolo urodził się w Ottaviano, miasteczku w głębi regionu Neapolu, w pobożnej katolickiej rodzinie chłopskiej, która wcześniej nie miała żadnych powiązań z Camorrą. Po śmierci ojca w 1953 roku, gdy Cutolo miał dwanaście lat, wychowywała go starsza siostra. Był słabym uczniem i agresywnym, kłopotliwym młodzieńcem, który prowadził bandę nastolatków, dopuszczając się kradzieży i wymuszeń od sklepikarzy. W 1963 roku, w wieku 21 lat, podczas konfrontacji zabił strażaka i został osadzony w więzieniu Poggioreale w Neapolu, gdzie zaczął budować swoje wpływy.

Z wnętrza więzienia Poggioreale Cutolo budował sieć powiązań, zaprzyjaźniając się z młodymi więźniami, pomagając uboższym osadzonym i wypłacając pieniądze rodzinom członków przebywających w zakładach karnych. Na początku lat siedemdziesiątych miał znaczną kontrolę nad kilkoma więzieniami. W 1970 roku założył Nuova Camorra Organizzata w swoim rodzinnym Ottaviano, wzorując ją na kalabryjskiej 'Ndranghecie. W przeciwieństwie do wcześniejszych grup Camorry NCO była silnie scentralizowana i posiadała prymitywną ideologię, co pomagało przyciągać młodych zwolenników.

Cutolo propagował poczucie kampańskiej tożsamości oraz kult przemocy wśród swoich członków, częściowo za pomocą zbioru myśli i wierszy „Poesie e pensieri”, wydanego w 1980 roku. Jego organizacja była najsilniejsza w miastach na wschód od Neapolu. Cutolo pozostaje znaczącą postacią w historii przestępczości zorganizowanej w Kampanii, znanym z przekształcenia Camorry w bardziej hierarchiczną i ideologicznie napędzaną strukturę.