Rafał Chyliński był polskim kapłanem z XVIII wieku należącym do zakonu franciszkanów konwentualnych. Urodzony w Wysoczce w 1694 roku, początkowo podążał ścieżką kariery wojskowej jako oficer kawalerii, zanim wybrał życie zakonne. Po wstąpieniu do franciszkanów w Krakowie, został święconym kapłanem w 1717 roku. Zapamiętano go jako oddanego sługę chorych i ubogich, biegłego w grze na instrumentach muzycznych podczas liturgii oraz charakteryzującego się prostym stylem kazania.
Życie i posługa


Po studiach w jezuickim kolegium w Poznaniu, Chyliński służył w wojsku, zanim w 1715 roku wstąpił do zakonu franciszkanów. W trakcie kapłaństwa służył w różnych parafiach i przebywał w Warszawie, pomagając osobom dotkniętym epidemiami. Był znany ze swojej działalności charytatywnej, często zapewniając żywność i odzież potrzebującym. Wykorzystywał również harfę, lutnię i mandolinę do wspierania muzyki liturgicznej.
Kult

Proces jego beatyfikacji rozpoczął się w 1772 roku. Po uznaniu go za czcigodnego w 1949 roku, został oficjalnie beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w Warszawie 9 czerwca 1991 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 2 grudnia, w rocznicę jego śmierci w 1741 roku.
