Rachilidis była benedyktyńską zakonnicą i pustelnicą żyjącą w X wieku, pochodzącą ze szlacheckiej szwajcarskiej rodziny. Po przyjęciu jej za duchową córkę przez świętą Wiboradę, zamieszkała w celi Wibory. Mimo cierpienia na różne schorzenia przewlekłe, w tym nieuleczalną chorobę skóry, pozostała oddana służbie i życiu religijnemu. Do śmierci, która miała nastąpić około 946 roku, żyła w pobliżu miejsca kultu świętego Gallusa.
Życie i służba
Jako młoda dziewczyna, Rachilidis została przyjęta przez świętą Wiboradę, która pełniła rolę jej duchowej matki. Mimo słabego zdrowia, kontynuowała służbę Wiboradzie w wspólnej celi. Okres tej wspólnoty trwał do śmierci Wibory z rąk najeźdźców węgierskich około 926 roku. Po tym wydarzeniu Rachilidis żyła jako pustelnica.
Kult
Rachilidis jest uznawana za świętą w tradycji katolickiej. Jej życie i oddanie są upamiętniane corocznie 23 listopada. Jej historyczne dziedzictwo jest zachowane dzięki relacjom o jej relacji z Wiboradą oraz o jej zaangażowaniu w życie w odosobnieniu i służbie.