Rachela była biblijną matriarchinią i prorokinią, która żyła w Kanaan w XVIII wieku p.n.e. Jako córka Labana i żona Jakuba, jest uznawana za centralną postać w rodowodzie plemion izraelskich. Była matką Józefa i Beniamina, dwóch wybitnych przodków plemion Izraela. Znana ze swojego piękna oraz roli w narracji o migracji jej rodziny, jest wspominana ze względu na swoją wytrwałość i głęboką więź z przyszłością swoich dzieci.
Życie i rodzina


Rachela wyszła za mąż za swojego kuzyna Jakuba po tym, jak pracował on przez siedem lat u jej ojca, Labana. Choć początkowo zmagała się z bezpłodnością, ostatecznie urodziła Józefa, a później Beniamina. Jej życie naznaczone było złożoną dynamiką rodzinną obejmującą jej siostrę Lechę i dom jej ojca. Kierowana Bożym przewodnictwem, jej rodzina ostatecznie wyemigrowała z Padanu Aram do Kanaan, gdzie Rachela zmarła podczas trudnego porodu swojego drugiego syna.
Kult i pamięć


Jest czczona jako święta w kilku tradycjach, a jej wspomnienie obchodzone jest 15 stycznia. Jej grób, znajdujący się w pobliżu Betlejem, pozostaje ważnym miejscem pielgrzymek. W różnych tradycjach religijnych jest często przedstawiana jako postać matczyna opłakująca swoich potomków, co na przestrzeni historii stało się inspiracją dla wielu refleksji artystycznych i teologicznych.
