Qin Shi Huang (259–210 p.n.e.) był założycielem dynastii Qin i pierwszym cesarzem Chin. Wprowadził tytuł huángdì, którego władcy Chin i innych państw używali przez następne niemal dwa tysiąclecia, zamiast ponownie stosować dawniejszy tytuł króla. Po podbiciu pozostałych walczących ze sobą państw i zjednoczeniu Chin do 221 roku p.n.e. zapoczątkował szeroko zakrojone reformy gospodarcze, polityczne i inwestycje publiczne, a historycy uważają, że jego panowanie ukształtowało dalsze dzieje Chin na wiele stuleci.
Pochodzenie i dojście do władzy








Urodzony w Handan, stolicy państwa Zhao, jako Ying Zheng, był synem księcia Qin, który później został królem Zhuangxiangiem. Dzięki wsparciu zamożnego kupca Lü Buwei objął po ojcu tron królestwa Qin. Do 221 roku p.n.e. podbił wszystkie rywalizujące państwa. Jego generałowie poszerzyli także terytorium Chin, docierając na południu do ziem Yue, a na północy do Płaskowyżu Ordos, choć koczowniczy Xiongnu odzyskali później znaczną część tych terenów.
Reformy i dziedzictwo







Wspólnie ze swoim ministrem Li Si przeprowadził reformy mające ujednolicić zróżnicowane praktyki dawniejszych państw. Jego inwestycje publiczne obejmowały połączenie istniejących murów obronnych państw w jeden Wielki Mur oraz budowę rozległej sieci dróg narodowych, a także ogromnego mauzoleum strzeżonego przez Armię Terakotową. Pisarze z czasów późniejszej dynastii Han przedstawiali go surowo jako tyrana, co historycy coraz częściej kwestionują od połowy XX wieku.
