Cesarz Qianlong (1711–1799), właśc. Hongli, był piątym cesarzem dynastii Qing i czwartym władcą tej dynastii sprawującym rządy nad Chinami właściwymi. Oficjalnie panował od 1735 roku do abdykacji w 1796 roku, lecz aż do śmierci w 1799 roku zachował pełnię władzy, co czyni go jednym z najdłużej panujących i najdłużej żyjących monarchów w historii. Jego rządy stanowiły szczyt potęgi, wpływów i dobrobytu dynastii Qing, choć napięcia militarne, korupcja i stagnacja społeczeństwa obywatelskiego przyczyniły się później do jej upadku.
Młodość i sukcesja









Hongli był czwartym synem cesarza Yongzheng, a faworyzowali go zarówno jego dziadek, cesarz Kangxi, jak i ojciec. Gdy zapieczętowana wola ojca zapobiegła walce o sukcesję, Hongli został ogłoszony cesarzem w 1735 roku i przyjął nazwę epoki Qianlong, oznaczającą „Trwałą wspaniałość”. W 1739 roku odkryto i stłumiono spisek rywalizujących książąt, którzy chcieli przejąć tron, a spiskowcy zostali ukarani.
Kampanie wojskowe









Qianlong prowadził szereg ambitnych kampanii w Azji Wewnętrznej, Birmie, Nepalu i Wietnamie oraz tłumił powstania w Jinchuanie i na Tajwanie. Najważniejszym podbojem był podbój chanatu Dzungarów, dzięki któremu Qing mogli włączyć region, który później otrzymał nazwę Xinjiang. Kampanie rozszerzyły imperium do mniej więcej dwukrotnie większego obszaru niż poprzednie państwo Ming, a niektórzy badacze uważają tę ekspansję za kolonialną z natury.
Kultura i późniejsze panowanie









Qianlong był wielkim mecenasem sztuki i płodnym pisarzem, sponsorując Siku Quanshu, największy zbiór chińskiej historii, jaki kiedykolwiek powstał. Jego panowanie obejmowało także rozległe inkwizycje literackie, które objęły zakazem około 3100 dzieł. W 1796 roku, po sześćdziesięciu latach na tronie, abdykował, tak aby jego dziadek pozostał najdłużej panującym cesarzem dynastii Qing, lecz nadal sprawował władzę jako cesarz emeryt aż do swojej śmierci w 1799 roku.
