Qian Chu (929–988) był ostatnim królem Wuyue w okresie Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw w Chinach. Panował od 947 do 978 roku, kiedy to oddał swoje królestwo dynastii Północnej Song. Wuyue od dawna formalnie podporządkowywało się kolejnym północnym reżimom, które z kolei szanowały jego autonomię. Dobrowolne poddanie się Qian Chu oszczędziło regionowi zniszczeń wojennych, co pomogło zachować jego infrastrukturę i siłę gospodarczą.
Poddanie się Song

Qian Chu doszedł do władzy po obaleniu jego brata, Qian Zonga, w wyniku zamachu stanu. Gdy dynastia Song zjednoczyła północne Chiny w latach sześćdziesiątych X wieku, poddał się Song w 960 roku, a później, na polecenie dworu Song, uczestniczył w aneksji innych południowych królestw. W 978 roku oddał swoje terytoria reżimowi Song, prawdopodobnie pod zawoalowaną groźbą. Następnie przebywał w stolicy Song, Bianjing, gdzie nadano mu szereg tytułów honorowych, które stopniowo ograniczano, a zmarł w 988 roku po wypiciu podarowanego mu przez cesarza wina.
Dziedzictwo i rodzina
Qian Chu lubił pisać wiersze, a jeden z jego opublikowanych utworów przetrwał do dziś. Podobnie jak pozostali królowie Wuyue, był oddanym buddystą, a pagoda Leifeng w Hangzhou została zbudowana na jego polecenie. Miał siedmiu synów, z których jeden później został kanclerzem na dworze Song.
