Pymon Nowogrodzki był wschodniochrześcijańskim prelatem żyjącym w XVI wieku, który sprawował urząd arcybiskupa Nowogrodu. Jako były mnich klasztoru Kyryło-Bełozerskiego, został wybrany na swoje stanowisko w 1552 roku. Choć początkowo wspierał Iwana Groźnego, pomagając ułatwić proces metropolity Filipa, ostatecznie stał się ofiarą gniewu cara. Podczas tłumienia Nowogrodu w 1571 roku, Pymon został oskarżony o zdradę i pozbawiony stanu duchownego, co doprowadziło do jego śmierci na wygnaniu.
Życie i służba
Podczas sprawowania urzędu Pymon założył klasztor Wniebowzięcia NMP w Tichwinie i nadzorował budowę kilku kościołów. Był również odpowiedzialny za odnalezienie relikwii Nikity Nowogrodzkiego. Do jego dzieł pisanych należy posłanie do cara dotyczące zwycięstw militarnych oraz traktat dotyczący wyboru starszych kapłańskich. Po upokorzeniu i odwołaniu przez cara, został wysłany do klasztoru Nikoło-Wieniewskiego niedaleko Tuły, gdzie zmarł w niewoli we wrześniu 1571 roku.
Kult
Cerkiew prawosławna uznaje go za świętego. Jest on czczony w katedrze świętych Nowogrodu oraz w katedrze świętych Tuły. Jego relikwie zostały odnalezione pod podłogą kościoła Nikoło i obecnie znajdują się w specjalnym relikwiarzu w kamiennej niszy, w towarzystwie ikony świętego.