Euzebiusz Pustelnik był syryjskim mnichem żyjącym w IV wieku. Zasłynął z praktykowania niezwykle surowego życia ascetycznego, często pozostając bez żadnego schronienia w pobliżu górskiej wioski Asicha. Mimo podeszłego wieku i słabości fizycznej, przestrzegał surowych tradycji postnych, takich jak spożywanie zaledwie piętnastu fig podczas czterdziestu dni Wielkiego Postu. Gdy jego sława rosła, a tłumy gromadziły się, aby go odwiedzić, ostatecznie przeniósł się do małego odosobnienia zbudowanego przy murach pobliskiego klasztoru.
Życie i ascetyzm
Mieszkając w pobliżu Asichy, Euzebiusz podążał surową drogą wyrzeczeń. Jego oddanie postowi było godne uwagi, szczególnie podczas Wielkiego Postu, kiedy jego dieta ograniczała się do bardzo małej liczby fig. W miarę jak jego popularność wśród ludu rosła, szukał większej izolacji, przenosząc się do klasztornego odosobnienia, aby zachować życie kontemplacyjne aż do śmierci.
Kult
Święty jest wspominany jako czczona postać monastyczna w tradycjach chrześcijaństwa wschodniego. Jest on corocznie upamiętniany 15 lutego zarówno przez Kościół katolicki bizantyński, jak i Kościół prawosławny.