Purushottama Dasa był XVI-wiecznym świętym w tradycji wajszanawizmu (Gaudiya Vaishnava) z Bengalu, który żył w pierwszej połowie tego stulecia. Jako bliski współpracownik Chaitanyi Mahaprabhu, założyciela Gaudiya Vaishnavizmu, służył jako oddany wyznawca Nityanandy. Jest uznawany za jednego z dwunastu świętych znanych jako dvadasha-gopala. Znany ze stałej medytacji i służby, przyczynił się również do rozwoju tradycji, opracowując różne metody wykonywania śpiewów kirtan.
Życie i służba
Podczas życia w Bengalu, Purushottama Dasa koncentrował się na nieustannej medytacji i służbie Nityandzie. Jego oddanie obejmowało również rodzinę, gdyż jego syn, Kanu Thakur, był również uważany za wywyższonego świętego. Gdy Kanu miał pięć lat, został zabrany do Vrindavan przez Jahnavā, gdzie miejscowi Goswamisowie rozpoznali świętą naturę dziecka i przyjęli je.
Kult i dziedzictwo
W teologii Gaudiya Vaishnava wierzy się, że służy on wiecznie Balaramie jako pasterz w duchowej sferze Goloka. Jego szczątki są czczone w jego pushpa-samadhi, znajdującym się w obszarze 64 samadhi w Vrindavan. Pozostaje on znaczącą postacią ze względu na swoją rolę w formułowaniu praktyk muzycznych służących pobożnemu śpiewowi.