Psoja Egipski był wczesnochrześcijańską postacią monastyczną, żyjącą w Egipcie w formacyjnych wiekach zorganizowanego monastycyzmu. Jako oddany uczeń świętego Pachomiusza Wielkiego, należał do ruchu, który ustanowił wspólnotowy styl życia monastycznego. W tradycji prawosławnej jest uznawany za świętego ze względu na swoje oddanie duchowe oraz rolę ucznia jednego z najbardziej wpływowych przywódców wczesnej historii monastycyzmu.
Życie i monastycyzm
Podczas wczesnego rozwoju wspólnot monastycznych w Egipcie, Psoja służył jako uczeń świętego Pachomiusza Wielkiego. Podążając za naukami swojego mentora, przyczynił się do rozwoju tradycji cenobitycznej. Jego życie definiowało zaangażowanie w praktyki ascetyczne ustanowione przez regułę pachomiańską w tym fundacyjnym okresie monastycyzmu chrześcijańskiego.
Kult
Święty jest upamiętniany w Kościele prawosławnym. Jego wspomnienie przypada 9 sierpnia, podczas gdy tradycja rosyjska uznaje go również 22 sierpnia. Jest wspominany jako wierny uczeń, który pomógł nieść dalej duchowe dziedzictwo wczesnych egipskich ojców pustyni.